U bent hier

U bent hier

Ik ben zoveel méér dan mijn handicap!

Op 3 december is er jaarlijks de 'Internationale dag voor Personen met een Handicap'.
Voor ons staan de leerlingen en cliënten elke dag centraal, maar op deze dag zetten we hen graag extra in de kijker. We begeleiden ongeveer 1800 personen op onze sites, maar ook in de eigen school- of thuisomgeving. Eén voor één zijn ze uniek in wie ze zijn, met een handicap, maar met zoveel mogelijkheden, talenten ... en dat verhaal, hun positiviteit, is net het verhaal dat we willen delen. We selecteerden voor jou één verhaal en laten Femke, leerlinge in Gits, zelf aan het woord. 

Ik ben Femke (22) en op het einde van dit schooljaar studeer ik af in de richting Plan-T(oekomst). Voor mij waren de afgelopen jaren heel belangrijk: samen met mijn leerkrachten en begeleiders kon ik mijn toekomstpad uitstippelen. We werkten rond mijn interesses en talenten en ontdekten zo wat mogelijk is voor later. Dit klinkt leuk, eenvoudig, maar om te kunnen geraken waar ik nu sta, moest ik eerst (soms minder leuke) inzichten over mezelf ontdekken.

Zoektocht naar passend onderwijs

In het ‘reguliere’ secundair onderwijs, bleek dat het tempo voor mij wat te hoog lag. Mijn beperking DCD (coördinatie- en ontwikkelingsstoornis) en CVI (cerebrale visusstoornis) hadden hier een groot aandeel in. DCD wil zeggen dat ik een achterstand heb in de ontwikkeling van motorische vaardigheden en moeite heb met het coördineren van bewegingen, waardoor ik alledaagse taken minder makkelijk kan uitvoeren.

Ik maakte vervolgens de overstap naar Dominiek Savio in de studierichting Organisatiehulp binnen opleidingsvorm 4 (OV4). Deze richting vond ik heel interessant, maar al gauw bleek opnieuw dat de werkdruk voor mij te hoog was. Zo veranderde ik twee jaar geleden opnieuw naar de richting, die toen nog in een pilootproject zat, PLAN-T.

PLAN-T: Plan Toekomst

De naam zegt eigenlijk alles. Er wordt ingezet op mijn toekomst en dit allemaal op maat van mijn talenten en interesses. Ik vind de opleiding ook heel ‘foutvriendelijk’: fouten maken is helemaal niet erg en dat is heel geruststellend. Doorheen het traject dat ik aflegde, kreeg ik zo veel meer zelfvertrouwen. Ik krijg van mijn leerkrachten en begeleiding bevestiging over mijn kwaliteiten en word hierin aangemoedigd. Een schouderklopje doet voor mij echt wonderen.

Groei samen met de begeleiders

Niet alleen de leerkrachten speelden een centrale rol in mijn traject naar zelfstandigheid. Ook de leefgroepbegeleiding en mijn individueel begeleider zorgden ervoor dat ik nu sterker in mijn schoenen sta en dat ik de persoon geworden ben die ik nu ben. Ik vond in hen een vertrouwenspersoon, iemand waar ik kan naar opkijken. Zowel aan de diepgaande gesprekken als aan de onnozele momentjes, zal ik met een glimlach kunnen aan terugdenken.
(lees verder onder de foto)

Grensverleggend

Ik heb ook mooie herinneringen met mijn vrienden en vriendinnen uit de klas en leefgroep. Om de twee jaar maakten we met de leefgroepenwerking een mooie reis. Zo gingen we al eens naar Mulhouse in Frankrijk en naar Au in Oostenrijk. Met een liftje naar het hoogste punt van een berg gaan en dan met een vriendenbende de tocht al wandelend verderzetten, was grensverleggend (zeker als je weet dat ik hoogtevrees heb). Deze vriendschappen zijn sowieso voor het leven!

Groeien in zelfstandigheid

Tijdens de jaarlijkse woonstage, met de steun van begeleiding en therapie, leerde ik zelfstandiger worden op vlak van koken, wonen, vrije tijd en sociaal contact. Ik kan nu zelf het openbaar vervoer gebruiken en heb stappenplannen voor dagdagelijkse handelingen. De ergotherapeute diepte die verder uit met mij. Nu kan ik zelf mijn veters knopen, koken via mijn zelfgemaakt receptenboekje, mijn nagels zelfstandig knippen met mijn zelfgemaakte nagelknipper ... Zij bracht mij ook in aanraking met hippotherapie. Ik ontdekte dat ik veel rust vind in de verzorging van paarden, dat ik veel van hen kan leren en dat ik door het begeleiden van paarden ook meer zelfvertrouwen krijg. Ik ben hier nog maar net mee gestart, maar hoop dit later te kunnen blijven doen.

Méér dan therapie

Mijn wekelijkse contacten met de therapeuten zorgden mee voor mijn persoonlijk groeiproces. Bij de kiné leerde ik nieuwe yoga-oefeningen, om tot rust te komen en me te leren ontspannen. De sessies bij de logo maken dat ik nu veel sterker en mondiger ben dan vroeger. Onlangs merkte mijn logopediste op dat ik veel fantasie heb, wat dan weer zorgt voor grappige momentjes!

Trots!

Als laatstejaarsstudent in PLAN-T mocht ik zopas mijn maturiteitsproef voorstellen. Toen ik net mijn voorstelling had afgerond, kreeg ik complimenten van de directrice. Zij vond dat ik mijn verhaal vol passie vertelde en dat ik gegroeid ben. Dit betekent voor mij heel veel en maakt me ook enorm trots. Mijn maturiteitsproef ging over ‘nieuwe gezelschapsspelletjes leren ontdekken en begeleiden aan een groep’. Hier heb ik de laatste twee jaren hard aan gewerkt.

Toekomst?!

Ik zou graag vrijwilligerswerk doen als animatrice in een woonzorgcentrum en daar was de maturiteitsproef een goede voorbereiding op. Ik maak graag contact met oudere mensen en voel me daar op mijn gemak. Ondertussen doe ik ook nuttig werk en beteken ik iets voor andere mensen. Verder plan ik ook om op regelmatige basis naar een activiteitencentrum te gaan, om mij creatief te kunnen bezighouden of samen met anderen te koken. Ik hoop er veel nieuwe mensen te leren kennen. Mijn vriend, waarmee ik nu bijna een half jaar samen ben, steunt me ook enorm in dit verhaal. Hij toont me dat ik, desondanks mijn beperking, enorm veel te bieden heb. Hij zegt altijd "Femke is anders, maar toch uniek". Gelukkig worden samen met mijn vriend, is mijn wens.

Femkes boodschap voor jou ...

Ik ben blij om via deze weg mijn verhaal te delen. Op deze manier kan ik andere mensen met een - op het eerste zicht - ‘onzichtbare handicap’, zoals DCD, inspireren. Ik vind het belangrijk dat ook wij erkenning krijgen voor onze handicap. Anderzijds denken mensen bij ‘een handicap’ vaak aan mensen in een rolstoel, of aan mensen die afhankelijk zijn. Maar soms zit een handicap ook verscholen en worden we wel eens overschat of onderschat. Ik vind het belangrijk dat mensen gezien worden voor de persoon die ze zijn, met hun talenten. En dat er niet alleen gekeken wordt naar de handicap zelf. Want wij zijn meer dan enkel onze handicap!